دوباره شعرام بوی نم گرفته

کسی   نفهمید   غمم    چی  بوده

دلیل یک عمر  ماتمم   چی بوده...

جای رد پاتو من نیستی و بوسه میزنم

اگه حتی تو جوابمو ندی

من بازم با عکس تو حرف میزنم

تسلیت قلب صبورم                             دیگه اون دوست نداره

سهم اون یه عشقه تازه                      سهم   تو    طناب داره

بسه  اشکاتو   نگهدار                       غم تو یکی دوتا نیست

پا نذار روی غرورت                         جای اون به زیر پا نیست

                           شیطان به نامم سجده کرد

                                                             ادم زمینی تر شد و

                                                                                       عالم به ادم سجده کرد

                      هیچوقت منو تنها نذار . . .

                                            تو که باورم کنی عشق یه دنیا مال ما

شب نگو شکوه نگو قلب ستاره روشن

                                            غم نگو غصه نگو وقتی دلت پیش منه

دست به دست من بده                               پا به پای من بیا

بخون امروز مال عشق                                 بگو فردا مال ما

                                   زچه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم

از داغ حسین اشک روانی داریم

وز ماتم او سوز نهانی داریم

ما گرچه بد هستیم ولیکن چو حسین

مولای کریم و مهربانی داریم

عجب دیوانه بودم من که بستم دل به چشمانت

                                                                  و کار قلب این دیوانه را دشوار کردی تو

چقدر از التماس پیش مردم آبرویم رفت

                                                                  چقدر این چشمها را پیش مردم خوار کردی تو

شنیدم بارها با دیگران بودی ولیکن حیف!

                                                                  شهامت مال هر کس نیست پس انکار کردی تو

شبی که دیدمت با دیگری در کوچه جا خوردی

                                                                   و ناچار این طلوع تازه را اقرار کردی تو

نمی بخشم تو را او را و هرکس را که بد باشد

                                                                   خدایم خود تلافی می کند هر کار کردی تو

نمی بایست نفرین آخر میثاقمان باشد

                                                                   مرا اما بدین کار غلط ناچار کردی تو

دلم را دیگر از هرچه نگاه و آرزو کندم

                                                                   تمام پنجره های مرا دیوار کردی تو

چه حسی داشت درد این شکست تلخ می دانم 

                                                                   مرا از خواب عشق و عاشقی بیدار کردی تو

تا که پابند نباشی به کسی دست دهی

خارهایی هستند که ز سرپنجه دوست

با سرانگشتانت می جنگند.....

دوستی مسخره است

مهربانی ممنوع

و تو ای دوست ترین در نهانخانه جیبت بگذار دست مشتاقت را

من و تو باید از سلسله عادتها

دستهامان را زنجیر کنیم

با زبان دگران لحظه هامان را تفسیر کنیم

ونگوییم که بازیگر یک قصه معتبریم

کاش می دانستی که نباید حس کرد

که نباید دل بست

در فضایی که پر از همهمه آدمهاست

من گرفتارترین تنهایم

تو گرفتارترین....

دل ما بسته وابستگی است

قصه ماندن ما طرح یک خستگی است....

                                  هر چی با همديگه بوديم واسه من خيلی كم بود

نمي دانم چرا؟

نمي دانم چرا ويرانم امشب    چو ابر آسمان گريانم امشب

ز دست مردمان اين زمانه      به سوي آسمان نالانم امشب

زرنج خانمان سوز جدايي     نمي داني چه بي سامانم امشب

چو  پروانه براي وصل عشقم     گهي افتان گهي خيزانم امشب

به کنج غربت و تنها نشستم        کويري در پي بارانم امشب

چو غنچه باز گشتم در وصالت   ولي افسوس که سر گردانم امشب

دو چشم خود به راهت دوختم من     به اميد سحر مي مانم امشب

 ديشب تو فكرت بودم كه يه قطره اشك از چشمام جاري شد........ از اشك پرسيدم چرا اومدي؟؟ گفت آخه تو چشمات كسي هست كه ديگه اونجا جاي من نيست

سنگي که طاقت ضربه هاي تيشه رو نداره تنديسي زيبا نمي شه.فقط يکبار فرصت داري تا از وجودت تنديس بسازي ، پس از زخم تيشه خسته نشو

تنها کسی که مرا شاد میکند کسي است که به من مي گويد : تو مرا شاد مي کنی

 وقتی نمی تابی سردم می شود...

 اخم هایت دلگیر ترین خلیج دنیا را می مانند، در غروبی ابدی...

 چه می شد می نشستم و تا آخر دنیا تماشایت می کردم...

در خلسه ای جاوید، من بودم و تو و خدا...

مهربانی ات را از من دریغ مکن که سخت محتاج آرامش ام...